شهید «امیرمحمد احمدی کوهبنانی»: برای من همین یک ساعت حضور نوجوانان در هیئت، ارزشمند است
به گزارش نوید شاهد کرمان، برای شناخت یک نوجوان، گاهی باید فراتر از خاطرات روزمره و ویژگیهای خانوادگی او رفت و به دغدغههایی توجه کرد که بخش مهمی از وقت و انرژیاش را به خود اختصاص داده است. شهید امیرمحمد احمدی کوهبنانی، از شهدای جنگ رمضان استان کرمان، از نوجوانانی بود که نسبت به مسائل اعتقادی و اجتماعی بیتفاوت نبود.
پدرش یکی از خاطرات ماندگار از دوران مدرسه او را حساسیت نسبت به مسائل فکری و موضوع جهاد تبیین میداند.
او میگوید: امیرمحمد در جریان فتنهها و حوادث مختلف، نسبت به فضای فکری مدرسه و صحبتهای برخی معلمان حساسیت داشت. گاهی برایم تعریف میکرد که بعضی از معلمان در کلاس درس، صحبتهایی علیه نظام و انقلاب مطرح میکنند. این موضوع او را ناراحت و نگران میکرد؛ زیرا معتقد بود چنین صحبتهایی ممکن است ذهن دانشآموزان را تحت تأثیر قرار دهد. به همین دلیل تلاش میکرد برای پاسخگویی به این شبهات، با افراد آگاه، بزرگان و علمایی که شناخت بیشتری نسبت به تاریخ و مسائل روز داشتند، گفتوگو کند و پاسخهای مستدل پیدا کند.

ارادتی ویژه به حضرت معصومه(س)
یکی دیگر از دلبستگیهای امیرمحمد، شهر قم و حرم حضرت فاطمه معصومه(س) بود. خانواده او در کرمان زندگی میکردند، اما امیرمحمد به دلیل فعالیتهای فرهنگی و رسانهای در حوزه فضای مجازی، گاهی در ایام تعطیل و اوقات فراغت به قم سفر میکرد.
پدر شهید در این باره میگوید: امیرمحمد علاقه بسیار زیادی به شهر قم و بهویژه حضرت فاطمه معصومه(س) داشت. خودش همیشه میگفت: «من ارادت خاصی به حضرت معصومه(س) دارم. هر حاجتی که تا به حال داشتهام، از ایشان خواستهام و حاجتم را گرفتهام.»
هر وقت به قم میرفت، بخشی از وقتش را به زیارت حرم اختصاص میداد و معمولاً به دنبال هیئت و مراسم مذهبی بود. از جمله در هیئت فاطمیون قم شرکت میکرد و از حضور در مجالس اهلبیت(ع) لذت میبرد.
از خدمت به زائران حاج قاسم تا حضور در گلزار شهدا
پدر شهید، نخستین حضور جدی امیرمحمد در فعالیتهای مرتبط با شهدا را به روزهای شهادت سردار حاج قاسم سلیمانی مرتبط میداند. او روایت میکند: بعد از شهادت حاج قاسم، برای تشییع پیکر مطهر ایشان، برنامههایی برای اسکان و پذیرایی از دوستان و زائرانی که از شهرهای مختلف آمده بودند، تدارک دیده بودیم. امیرمحمد هم با وجود سن کم وارد این فعالیتها شد و با جدیت در کارها مشارکت میکرد.
او در پذیرایی از زائران، آمادهسازی و توزیع نوشیدنیهای گرم و رسیدگی به امور اسکان و پذیرایی کمک زیادی میکرد.
پس از آن، ارتباط امیرمحمد با گلزار شهدا بیشتر شد. حضور او که ابتدا به رفتوآمدهای هفتگی محدود بود، بهتدریج پررنگتر شد؛ تا جایی که گاهی یک شب در میان و حتی بعضی شبها هر شب همراه دوستانش به گلزار شهدا میرفت.
یکی از دوستان صمیمی او محمدمحدث علیخانی بود که از کلاس اول دبستان با یکدیگر رفاقت داشتند. آنها در بسیاری از فعالیتها همراه هم بودند و حضور در برنامههای مرتبط با شهدا نیز از جمله کارهای مشترکشان بود.
امیرمحمد بهمرور مسئولیتهای بیشتری در این برنامهها بر عهده گرفت. حضورش دیگر تنها به زیارت و شرکت در مراسم محدود نبود؛ بلکه در برنامهریزی و اجرای مراسم و حتی روایتگری و بیان خاطرات شهدا نیز فعالیت میکرد.
دغدغه جذب نوجوانان به هیئت
یکی از ویژگیهای برجسته امیرمحمد این بود که تنها به فعالیتهای شخصی خود بسنده نمیکرد و دوست داشت دوستان و همسنوسالانش را نیز با فضای فرهنگی و مذهبی آشنا کند.
پدرش در این باره میگوید: امیرمحمد همیشه دوستانش را به حضور در گلزار شهدا و شرکت در مراسم هیئت تشویق میکرد. گاهی در بعضی مساجد، وقتی تعداد افراد حاضر برای انجام کارهای هیئت کم بود، با وجود سن کم، مسئولیت کارها را بر عهده میگرفت.
مادرش یا مادربزرگش گاهی به او میگفتند: «خودت را اینقدر به زحمت نینداز. چرا این همه کار را قبول میکنی؟»
اما پاسخ امیرمحمد جالب بود. میگفت: «برای من همین یک ساعتی که چهار نوجوان بهجای اینکه در پارک یا کوچه وقتشان را بیهوده بگذرانند، در هیئت حضور پیدا کنند، ارزش زیادی دارد. همین که این بچهها به هیئت بیایند و در یک فضای سالم و معنوی باشند، خودش اتفاق بسیار خوبی است. هیچ کاری نمیتواند جای این یک ساعت حضور نوجوانها در هیئت را بگیرد.»
این حرفها نشان میداد که دغدغه او فقط برگزاری مراسم یا انجام چند کار اجرایی نبود؛ بلکه میخواست زمینه حضور نوجوانان در فعالیتهای فرهنگی و مذهبی را فراهم کند.
در موضوع شهدا نیز دوستانش را تشویق میکرد برای شهدا فاتحه بخوانند. حتی اگر دوستانش میگفتند نیازی نیست برای همه شهدا فاتحه بخوانند، او تأکید میکرد که این کار را انجام دهند؛ زیرا باور داشت شهدا حق بزرگی بر گردن ما دارند و نباید آنها را فراموش کنیم.
روحیه جهادی و مسئولیتپذیری
پدر شهید از روحیه همکاری و مسئولیتپذیری فرزندش نیز خاطراتی دارد. او میگوید: هر زمان برای برنامهای، چه در قالب اردوهای جهادی، چه فعالیتهای هیئت و چه برنامههای فرهنگی و اجتماعی، به کمک امیرمحمد نیاز داشتم، کافی بود موضوع را با او مطرح کنم. معمولاً بدون درنگ و با اشتیاق قبول میکرد.
هیچوقت بهانه نمیآورد که وقت ندارم یا نمیتوانم بیایم. اگر امکان حضور و کمک کردن داشت، با علاقه میپذیرفت و دوست داشت برای حل مشکلات و انجام کارهای باقیمانده قدمی بردارد.
البته گاهی بهعنوان پدر نگرانش میشدم و به او میگفتم: «امیرجان، کمی هم مراقب خودت باش. اینقدر خودت را به زحمت نینداز؛ انشاءالله اتفاقی نمیافتد.»
از یک طرف به روحیه فعال و مسئولیتپذیرش افتخار میکردم و از طرف دیگر، مثل هر پدری نگران سلامتی و آرامش فرزندم بودم.
پیام پدر به نوجوانان؛ امید را از دست ندهید
پدر شهید در پایان، با اشاره به شرایط امروز جامعه و دغدغههای نسل جوان، بر ضرورت حفظ امید و اعتماد به توانایی نوجوانان و جوانان تأکید میکند.
او میگوید: جوانان، سرمایههای اصلی این کشور و امید آینده نظام و انقلاب هستند. اگر بخواهم از امیرمحمد توصیهای برای جوانان و نوجوانان همسنوسال خودش نقل کنم، فکر میکنم مهمترین پیام او همین باشد که امید را از دست ندهیم و اجازه ندهیم ناامیدی در جامعه گسترش پیدا کند.
از همه نوجوانان و جوانانی که همسنوسال امیرمحمد هستند، میخواهم امید و اعتماد نسلهای گذشته را ناامید نکنند. بیایید در کنار یکدیگر، با همدلی و تلاش، برای ساختن آیندهای بهتر قدم برداریم و در برابر مشکلات، مسئولانه و امیدوارانه عمل کنیم.
ما به جوانان این سرزمین امید داریم و باور داریم که با حضور آگاهانه و تلاش مستمر آنها میتوان آیندهای بهتر برای کشور رقم زد.
انتهای پیام/