هدیه رهبری به فرزند شهید؛ پیوند معنوی در میان اشک و اشتیاق
به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید سیدروحالله عمادی، نخستین روز شهریور سال ۱۳۵۹ در روستای پاشاکلای زیرآب از توابع شهرستان سوادکوه و در خانوادهای مذهبی و متدین چشم به جهان گشود. دوران ابتدایی و راهنمایی را در زادگاهش گذراند و برای ادامه تحصیل در هنرستان فنی به شهر زیرآب رفت و در رشته ساخت و تولید فارغالتحصیل شد.

علاقه و دلبستگی به انقلاب اسلامی، نظام و رهبر معظم انقلاب، او را به دانشگاه امام حسین (ع) کشاند و در ادامه به جمع پاسداران انقلاب اسلامی پیوست. عمادی با پشتکار و تلاش در مسیر نظامی و علمی، موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد و فراگیری علوم و فنون پروازی شد و به درجه استاد خلبانی رسید.
این شهید مدافع حرم در حراست از مرزهای شرقی و غربی کشور و مقابله با گروهک پژاک نقشآفرینی کرد و سرانجام در سومین اعزام خود به سوریه، برای دفاع از حرم حضرت زینب کبری (س) و حضرت رقیه (س)، در روز جمعه اول آبان ۱۳۹۴، مصادف با تاسوعای حسینی، طی عملیات محرم در شهر حلب به شهادت رسید.
دلبستگی به حضرت ابوالفضل (ع) و شهادت در روز تاسوعا
«فاطمه ابراهیمی»همسر شهید سیدروحالله عمادی در روایت خاطرات زندگی مشترکشان در گفتوگویی با نوید شاهد مازندران کرد: همسرم علاقه بسیار زیادی به حضرت ابوالفضل (ع) داشت و روضههای ایشان را زیاد گوش میکرد. عاشق حضرت ابوالفضل (ع) بود و تقدیرش این شد که در روز تاسوعا به شهادت برسد.
وی با اشاره به شباهت شهادت همسرش با واقعه کربلا افزود: همسرم در ۳۵ سالگی به شهادت رسید و همانند حضرت ابوالفضل (ع)، دستانش قطع شد.
همسر این شهید مدافع حرم با اشاره به وابستگی فرزندشان به پدر گفت: فرزندم همیشه متوجه میشد که پدرش قصد بیرون رفتن دارد و مشتاق بود همراه او برود. وابستگی زیادی به پدرش داشت و همیشه دوست داشت در کنارش باشد.
وی همچنین با اشاره به دیدار رهبر معظم انقلاب با خانواده شهدا خاطرنشان کرد: حضرت آقا به فرزندم یک جلد قرآن هدیه دادند.
کبوتری که پس از شهادت پدر از خانه نرفت
محمد عماد عمادی، فرزند ۱۱ ساله شهید سیدروحالله عمادی نیز با بیان اینکه اهل سوادکوه استان مازندران است، از خاطرهای که پس از شهادت پدرش در ذهن دارد، گفت: یک سال پس از شهادت پدرم، کبوتری کنار خانه ما نشست و از آن زمان تاکنون همیشه همانجا مانده و نمیرود.
وی با اشاره به اینکه هر هفته برای زیارت مزار پدرش میرود، ادامه داد: یک روز کنار مزار پدرم، او را به شکلی دیدم که گویی میان زمین و آسمان معلق بود؛ یکی از دستانش قطع شده بود و خون از آن جاری بود.
انتهای پیام/