از آمادگی برای دفاع تا آرزوی شهادت؛ روایت همسر شهید «مصطفی کیوانلو»
به گزارش نوید شاهد خراسان رضوی، شهید «مصطفی کیوانلو شهرستانکی» هشتم خردادماه ۱۳۷۶ در شهرستان سبزوار استان خراسان رضوی دیده به جهان گشود. او با روحیهای خلاق، ذهنی پویا و احساس مسئولیت بالا، همواره در خدمت خانواده و اطرافیان بود. امنیت و سربلندی ایران را وظیفه خود میدانست و سرانجام ۱۸ دیماه ۱۴۰۴، در نخستین مأموریت خدمتی خود در اسلامآباد غرب استان کرمانشاه، در راه پاسداری از امنیت کشور به شهادت رسید.
نجمه کیوانلو شهرستانکی، همسر شهید مدافع امنیت «مصطفی کیوانلو»، در مرور خاطرات زندگی مشترکشان، از لحظههایی سخن میگوید که هرکدام گوشهای از شخصیت و باورهای همسرش را آشکار میکند؛ از روزهای خدمت سربازی در سپاه و روحیه همیشگی او برای آمادگی و انجام مسئولیت، تا آرزوی قلبیاش برای شهادت که حتی در دوران عقد نیز آن را با همسرش در میان گذاشته بود.
خواب با پوتین؛ روایت آمادگی همیشگی «مصطفی کیوانلو»
نجمه کیوانلو شهرستانکی، همسر شهید «مصطفی کیوانلو»، از خاطرهای به نقل از آقای انوری، از همکاران شهید در دوران خدمت سربازی در سپاه، یاد میکند؛ خاطرهای مربوط به تابستان سال ۱۳۹۶ و اردوی سامقان، در روزهای شلوغ شهرستانک که روحیه مسئولیتپذیری و آمادگی همیشگی مصطفی حتی هنگام استراحت نیز نمایان بود.
به گفته نجمه، آقای انوری تعریف میکرد که بچهها شبها در حیاط میخوابیدند، اما مصطفی حتی هنگام خواب هم لباس و پوتینش را از تن بیرون نمیآورد. او طوری میخوابید که پاهایش بیرون از پتو و تشک قرار میگرفت تا وسایل خواب کثیف نشود.
آقای انوری یک شب با دیدن این وضعیت به او گفته بود: «مصطفی، حداقل پوتینهایت را دربیاور!»
او ابتدا تصور میکرد مصطفی از روی تنبلی با همان لباس و پوتین میخوابد، اما پاسخ شهید برایش تأملبرانگیز بود: «این شبها شلوغیه، باید آماده باشم.»
همین جمله کوتاه بهخوبی نشاندهنده روحیه مصطفی بود؛ جوانی که حتی در دوران مجردی و روزهای خدمت سربازی، در لحظههای استراحت نیز احساس مسئولیت را فراموش نمیکرد.

آرزویی که کنار مزار شهدای گمنام بر زبان آورد
نجمه از خاطرهای در دوران عقدشان یاد میکند که هیچگاه از ذهنش پاک نشده است. آن روز در کنار مزار شهدای گمنام بودند که مصطفی از او خواست برای شهادتش دعا کند.
مصطفی با حال و هوایی خاص به او گفته بود: «نجمه، دوست دارم سرم رو روی دامن حضرت زهرا بذارم. دوست دارم اربابمون امام حسین رو بغل بگیرم. هر کاری برات کردم، چه کوچیک و چه بزرگ، ازت میخوام برام دعا کنی و بگی انشاءالله شهید بشی.»
شنیدن این حرفها برای نجمه آسان نبود. از یک سو، دلبسته همسری بود که قرار بود تمام زندگیاش را در کنارش بگذراند و از سوی دیگر، به آرزوی قلبی و اعتقاد مصطفی افتخار میکرد. نمیخواست به خاطر دلبستگی خودش مانع آرزوی او شود؛ برای همین با وجود بغضی که در دل داشت، پاسخ داد: «چشم.»
آن روز، نجمه با بغضی پنهان به آرزوی مصطفی «چشم» گفت؛ غافل از اینکه روزی دعایش به اجابت میرسد و مصطفی در مسیر همان آرزوی دیرینه، به مقام شهادت میرسد؛ آرزویی که برای او وصال بود و برای نجمه، داغی ماندگار و افتخاری ابدی.
اطمینان به دفاع از خاک وطن
یکی دیگر از خاطرات نجمه به روزهای جنگ دوازدهروزه بازمیگردد. او میگوید در آن روزها ترس و اضطراب زیادی داشت و نگران امنیت کشور و خانوادهاش بود. مصطفی وقتی نگرانی او را دید، تلاش کرد آرامش کند و با لحنی محکم و مطمئن گفت:
«نترس نجمه جان! تا رهبرمون سیدعلی رو داریم، تا من هستم، تا نیروهای انقلابی هستن، نمیذاریم دشمن دستش به خاک کشورمون برسه، چه برسه به ناموسمون.»
این جملات برای نجمه آرامشبخش بود. او در رفتار همسرش همواره احساس مسئولیت در قبال وطن، مردم و امنیت کشور را میدید؛ مردی که دفاع از سرزمین و حفظ امنیت مردم را وظیفه خود میدانست.
سفارش آخر؛ نماز اول وقت و تربیت فرزندان
نجمه از توجه ویژه مصطفی به نماز اول وقت و اهمیت این فریضه در زندگی مشترکشان روایت میکند؛ توصیهای که او بارها در گفتوگوهای دونفره به آن اشاره داشت و از همسرش میخواست هیچگاه مشغلههای زندگی، او را از یاد خدا غافل نکند.
نجمه از یکی از صحبتهایشان به یاد میآورد که مصطفی با تأکید به او گفته بود: «نماز اول وقت را فراموش نکن؛ مبادا دنیا تو را از لحظهای که خدا صدایت میزند غافل کند.»
او در ادامه همان گفتوگو، با لحنی آمیخته به محبت و نگرانی، درباره فرزندانشان نیز صحبت کرده و گفته بود: «مواظب خودت، مهراد و مهوام باش. دوست دارم بچههایی جسور بار بیاوری.»
این سفارشها نشان میدهد مصطفی در کنار دلبستگی عمیق به خانواده، به باورهای دینی و تربیت فرزندانش نیز توجه ویژهای داشت و تلاش میکرد با یادآوری ارزشهای معنوی، چراغ ایمان را در خانه و خانواده روشن نگه دارد.
روایت نجمه کیوانلو شهرستانکی از زندگی شهید «مصطفی کیوانلو» تنها بازگویی خاطرات یک زندگی مشترک نیست؛ بلکه تصویری از مردی است که در کنار عشق به خانواده، ایمان به خدا و دلبستگی به اهلبیت(ع)، مسئولیتپذیری و دفاع از امنیت وطن را بخشی جداییناپذیر از زندگی خود میدانست.
انتهای پیام/
