آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۳۶۳۵۸
۰۹:۴۰

۱۴۰۵/۰۸/۱۸

آخرین نگاه پدر به فرزندان؛ پایان دلتنگی‌های یک خانواده

بعضی وداع‌ها در ظاهر شبیه خداحافظی‌های همیشگی هستند؛ اما بعد‌ها با مرور جزئیاتشان، معنایی متفاوت پیدا می‌کنند. آخرین بدرقه شهید «رفعت‌اله علیمرادانی» نیز برای خانواده‌اش چنین بود. مردی که هنگام رفتن، فرزندان خردسالش را در آغوش گرفت، برای آینده آنان سفارش‌هایی کرد و از همسرش خواست پس از شهادتش بی‌تابی نکند. چند روز بعد، خانواده‌ای که چشم‌انتظار بازگشت او بود، خبر شهادتش را دریافت کرد و پیکرش را در میان جمعی از همرزمان و خانواده‌ها دیدار کرد.


 



به گزارش نوید شاهد زنجان، پروین سلیمانی در ادامه خاطرات خود از آخرین روز‌های زندگی مشترک با رفعت‌اله علیمرادانی، به روز اعزام همسرش اشاره می‌کند؛ روزی که قرار بود بار دیگر راهی جبهه شود.


خرید یادگاری برای فرزند کوچک


صبح روز اعزام، رفعت‌اله وسایل خود را آماده کرد و از خانواده خداحافظی کرد. ابتدا همسرش تصور می‌کرد او برای بدرقه به همراه برادرش خواهد رفت، اما نزدیک ساعت ۱۰، پروین به همراه مادرشوهر و دیگر اعضای خانواده راهی محل اعزام نیرو‌های سپاه قزوین در خیابان نادری شدند.
محل اعزام مملو از جمعیت بود و خانواده‌های بسیاری برای بدرقه عزیزانشان آمده بودند. رفعت‌اله با دیدن همسر و فرزندانش لبخند زد و به سوی آنان رفت.
او ابتدا با مادر و خواهرانش صحبت کرد و سپس محمد، پسر پنج‌ساله‌اش را در آغوش گرفت و چندین بار بوسید. بعد از آن، ابوالفضل را که حدود هفت ماه داشت، از همسرش گرفت و مدتی به چهره او خیره شد.
در همین هنگام، رفعت‌اله از خانواده فاصله گرفت و پس از مدتی با چند اسباب‌بازی و یک بلوز کوچک برای ابوالفضل بازگشت.
وقتی پروین علت خرید این وسایل را پرسید، همسرش پاسخ داد:
«چیزی ازم به یادگار داشته باشه.»
این جمله برای پروین سنگین بود. او تلاش کرد با امیدواری به همسرش بگوید که ان‌شاءالله بازمی‌گردد و خودش دوباره برای فرزندشان وسایل خواهد خرید؛ اما رفعت‌اله با حسرت به ابوالفضل نگاه کرد و گفت که نتوانسته او را به اندازه کافی ببیند.


سفارش‌های آخر به محمد و همسرش


رفعت‌اله بار دیگر محمد را در آغوش گرفت و به او گفت:
«پسرم! من می‌رم و اگه نیومدم تو مرد خونه باش!»
پروین از شنیدن این جمله ناراحت شد و از همسرش خواست هنگام رفتن چنین حرف‌هایی نزند. اما رفعت‌اله رو به فرزندش کرد و درباره آینده او سفارش‌هایی داشت.
به محمد گفت نماز بخواند و وقتی بزرگ‌تر شد، روزه‌هایش را نیز به جا آورد. همچنین از او خواست پشتیبان ولایت و امام باشد و پس از پدر، مراقب مادر و برادر کوچکش بماند.
او سپس به همسرش گفت که پشت عکس محمد وصیت‌هایی برای فرزندش نوشته و خواست زمانی که پسرش بزرگ شد، آن نوشته‌ها را به او بدهد تا بخواند.
رفعت‌اله در ادامه رو به پروین کرد و گفت:
«شهید که شدم، یک وقت با صدای بلند گریه نکنی.»
این جملات برای همسر و مادرش بسیار سنگین بود. مادر رفعت‌اله مدام گریه می‌کرد و او پیش از رفتن، سر مادرش را بوسید و از او خواست حلالش کند.
مادر نیز با دعا و آرزوی سلامتی، فرزندش را بدرقه کرد.


آخرین خداحافظی از پشت پنجره اتوبوس


رفعت‌اله پس از خداحافظی از خانواده، از آنان خواست به خانه بازگردند و برای حرکت اتوبوس‌ها منتظر نمانند. با این حال، پروین و دیگر اعضای خانواده تا زمان حرکت اتوبوس‌ها در محل ماندند.
وقتی اتوبوس به حرکت درآمد، رفعت‌اله سرش را از پنجره بیرون آورد و دست‌هایش را برای خداحافظی تکان داد. محمد نیز با چشمانی گریان، رفتن پدر را تماشا می‌کرد.
پروین می‌گوید تا دور شدن اتوبوس، چشم از آن برنداشته بود و احساس می‌کرد شاید دیگر دیداری در کار نباشد.
خبری که انتظار بازگشت را پایان داد
روز یازدهم آبان‌ماه سال ۱۳۶۱، پروین بی‌قرار بود. عملیات تازه‌ای در جبهه آغاز شده بود و او طبق تجربه گذشته انتظار داشت رفعت‌اله پس از عملیات بازگردد.
به همین دلیل تصمیم گرفت خانه را مرتب کند و برای پذیرایی از دوستان و آشنایانی که احتمال می‌داد به دیدار همسرش بیایند، آماده شود. مادرشوهرش نیز در نگهداری از بچه‌ها به او کمک کرد.
روز بعد، حوالی ساعت هفت‌ونیم صبح، زنگ خانه به صدا درآمد. وقتی پروین در را باز کرد، یکی از نیرو‌های سپاه پشت در ایستاده بود. او از پروین پرسید آیا همسر رفعت‌اله علیمرادانی است و سپس از او خواست همراه فرزندان و مادر شهید برای ملاقات همسرش به سپاه مراجعه کند؛ زیرا گفته می‌شد رفعت‌اله زخمی شده است.
اما پروین با شنیدن این خبر احساس کرد اتفاقی بسیار تلخ رخ داده است. او با بغض پاسخ داد که می‌داند همسرش شهید شده و خبر مجروحیت را برای پنهان کردن حقیقت به او می‌گویند.
نیروی سپاه دوباره تأکید کرد که رفعت‌اله زخمی شده است، اما پروین همچنان باور داشت که خبر شهادت همسرش را از او پنهان می‌کنند.
مادر شهید نیز پس از شنیدن خبر مجروح شدن پسرش، بی‌قرار شده بود. سرانجام پروین نتوانست تا ساعت مقرر در خانه بماند. دست محمد را گرفت، ابوالفضل را در پتو پیچید و به همراه زهرا سلیمانی، همسر صاحب‌خانه، راهی سپاه قزوین شد.


دیدار با پیکر مردی که آرزوی شهادت داشت


هوای سرد و برفی آن روز، فضای شهر را پوشانده بود. وقتی خانواده به سپاه رسیدند، اطراف آنجا مملو از جمعیت بود. اقوام، آشنایان و همکاران رفعت‌اله نیز برای حضور در مراسم آمده بودند.
یکی از همکاران همسرش با دیدن پروین، سر خود را پایین انداخت و شهادت رفعت‌اله را به او تسلیت گفت.
با شنیدن این جمله، مادر شهید شروع به گریه کرد و پروین نیز در سکوت و اندوه، اشک می‌ریخت.
مدتی بعد، خانواده را به داخل محوطه سپاه راهنمایی کردند. یازده تابوت که با گل‌های شقایق آراسته شده بودند، در کنار یکدیگر قرار داشتند.
پروین به سختی قدم برمی‌داشت. یکی از حاضران به او کمک کرد و تابوت رفعت‌اله را گشود.
او برای آخرین بار چهره همسرش را دید؛ مردی که بار‌ها از آرزوی شهادت سخن گفته و سرانجام به همان آرزو رسیده بود.
محمد نیز با دیدن پیکر پدر، بغضش شکست و از مادر پرسید:
«مادر چرا پدرم اینجا خوابیده؟»
پروین در آن لحظات تلاش می‌کرد خود را آرام نگه دارد و با اندوهی عمیق، آخرین دیدار را در کنار فرزندان و مادر شهید پشت سر بگذارد.


پوتین‌هایی که از پای پدر درنیاوردند


یکی از خاطرات ماندگار آن روز، به حضور محمد پنج‌ساله در مراسم تشییع پدرش مربوط می‌شود.
پروین در میان جمعیت، پسرش را دید که خود را به محل دفن پدر رسانده بود. محمد از اطرافیان پرسیده بود چرا پوتین‌های پدرش را از پای او درنیاورده‌اند.
سال‌ها بعد، مادر از او پرسید که چگونه در آن سن کم خود را به مزار پدر رسانده و چرا چنین کاری کرده است.
محمد در پاسخ گفته بود که از میان جمعیت راه خود را پیدا کرده تا بداند پدرش را کجا می‌برند؛ زیرا دوست داشته برای آخرین بار او را ببیند.
سرانجام پیکر شهید رفعت‌اله علیمرادانی در گلزار شهدای قزوین، قطعه ۲، امام حسین (ع)، به خاک سپرده شد.


یادگاری از مردی خوش‌اخلاق و خانواده‌دوست


پروین سلیمانی در پایان خاطرات خود، بار دیگر به رفتار همسرش با خانواده و اطرافیان اشاره می‌کند. او می‌گوید رفعت‌اله با خانواده خودش و خانواده همسرش، به‌ویژه مادرش، رفتاری همراه با احترام و محبت داشت و در بیشتر مواقع خنده‌رو و خوش‌اخلاق بود.
زندگی شهید رفعت‌اله علیمرادانی، از روز‌های کار و تلاش در قزوین تا مبارزه در دوران انقلاب، حضور در سپاه و فعالیت در جبهه‌های دفاع مقدس، با روایت‌هایی از ایمان، مسئولیت‌پذیری و محبت خانوادگی همراه است.
خاطرات همسر او، افزون بر ثبت لحظه‌های زندگی مشترک، بخش‌هایی از روحیات و رفتار‌های مردی را بازگو می‌کند که در کنار آرزوی شهادت، برای تربیت فرزندان، آسایش خانواده و خدمت به دیگران نیز اهمیت قائل بود.
او سرانجام در یازدهم آبان‌ماه سال ۱۳۶۱ در منطقه عملیاتی عین‌الخوش به شهادت رسید و در گلزار شهدای قزوین آرام گرفت؛ نامی که با خاطرات همسر و فرزندانش و روایت سال‌های حضور در جبهه، در یاد‌ها باقی مانده است.


انتهای پیام/


گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه